Foto's !!

Terwijl ik vandaag op weg ben naar mijn tweede project (6 uur met de bus vanaf Walewale), heeft Hilde (de vrijwilligster die inmiddels weer in Nederland is) een aantal foto's waar ik op sta naar Arjan gemaild en die heeft ze inmiddels vanuit Nederland op mijn site gezet (in Ghana is dat niet te doen door het trage internet). Veel plezier ermee en ik hoop snel weer een nieuw verhaal te kunnen plaatsen!

Mole, Techiman en nog veel meer

Lieve allemaal,

Ik had dit verhaal eigenlijk gisterochtend al willen plaatsen maar net op het moment dat ik op verwerken wilde drukken was mijn internetuur voorbij! Het hele verhaal was dus weg, gelukkig heb ik vandaag een nieuwe kans.

Laat ik beginnen met te vertellen over Mole National Park. Donderdag 5 januari was het dan eindelijk zover. Vroeg in de ochtend vertrekken we met de eerste tro-tro vanuit Walewale richting Tamale. We willen hier zo vroeg mogelijk zijn omdat we het ticket voor de MetroMass bus die ons naar het park zal brengen nog moeten kopen en zonder ticket geen tripje naar Mole! (Althans dat dachten wij in eerste instantie, later bleek dat je dan nog wel de 4 uur durende reis in het gangpad kon staan maar daar wordt je natuurlijk ook niet vrolijk van.) Omdat we zo vroeg waren hadden we geen enkel probleem om 4 kaartjes voor de bus te bemachtigen die om 13.30 uur zou vertrekken. We hadden dus nog genoeg tijd om te ontbijten, pinnen en te internetten (zie mijn vorige blog.) Na dit alles was het wachten, wachten en wachten op de bus die uiteindelijk pas om 16.00 uur vertrok. Ik had me al voorbereid op het ergste, de weg zou namelijk erg slecht zijn en de zitplaatsen erg klein, dat was ook wel zo maar ik had het weleens erger meegemaakt. Rond half 10 's avonds bereikten we dan eindelijk de toegangspoort van Mole. Wij zaten met zn vieren al in de stress want we hadden namelijk geen reservering meer kunnen krijgen in het Mole Motel, de enige accomodatie mogelijkheid in het park. We hoopten dus 4 slaapplekken in de dames dormitory te kunnen krijgen. Maar dan moet je wel als eerste bij de receptie zijn! Zodra de bus stilstond sprintten wij daar dus heen, we waren inderdaad de eersten uit de bus maar het mocht niet baten. Alles zat vol! WIj moesten dus al onze charmes in de strijd gooien en smeken om een slaapplek en uiteindelijk bleek er gewoon nog een 4 persoons kamer beschikbaar te zijn, waar we uiteindelijk onze geplande drie nachten in het park konden slapen. Deze keer hadden we dus geluk. De eerste ochtend was het vroeg opstaan want de hike die we wilden doen begon om 07.00 uur. Ruim op tijd stonden wij dus paraat en konden we met een klein groepje onder begeleiding van een gewapende ranger de hike beginnen. In het begin zagen we niet veel meer dan een slang, bushbucks en andere hertachtigen. Na een tijdje bereikten we echter een uitkijkpunt met uitzicht over een grote waterplas waar krokodillen te zien waren. Net toen iedereen hongerig (we hadden nog geen ontbijt gehad) en moe begon te worden en ik er zelf niet zo heel veel zin meer in had riep de ranger: ''elephant''. Iedereen werd plots weer actief, vergat de honger en sprintte achter hem aan. En inderdaad, niet veel later naderden we een groep van maarliefst 7 olifanten! We waren de eerste groep die ze zagen en konden heel dichtbij komen. Echt een geweldige ervaring om mee te maken en natuurlijk mooie foto's kunnen maken. We hadden erg veel geluk want het is niet heel waarschijnlijk om olifanten te zien in deze tijd van het jaar en al helemaal geen groep van 7! We konden dus na onze eerste (3 uur durende) hike al tevreden terugkijken op ons verblijf in Mole en de rest van de tijd hoefden we ons niet meer druk te maken over het wel of niet zien van olifanten. De tweede ochtend moesten we vroeg op voor de jeepsafari. Deze zou 2 uur moeten duren maar we moesten helaas terug vanwege een defect aan de jeep. Het eerste uur zaten we met zn vieren op het dak van de jeep terwijl deze door het park reed. Ondanks de kou in de vroege morgen, het feit dat we nauwelijks beesten zagen en we verkeerd reden hebben we heel veel lol gehad. De overige tijd in het park spendeerden we aan het zwembad bij het restaurant, genietend van het mooie uitzicht over het park. Al met al dus twee heerlijke dagen. Maar helaas komt aan alles een eind en zo ook aan ons uitstapje. Zondagochtend vertrok de bus weer terug naar Tamale en wel om 04.00 uur 's ochtends. Moe maar voldaan kwamen we zondagmiddag weer ''thuis'' in Walewale en toen was er ''time to take a rest''.

Om in de sfeer van reizen te blijven vertel ik meteen over dit weekend. Het was namelijk weer tijd voor een uitstapje. Deze keer van zaterdag tot en met dinsdag, naar Techiman. Het reisgenootschap bestond deze keer nog maar uit 3 personen (Johanna, Isabella en ik) omdat Hilde helaas vorige week weer naar huis moest. (Hilde als je dit leest, ik heb genoten van onze tijd samen!) Maargoed we vertrokken op zaterdagochtend naar Tamale en namen van daaruit een tro-tro naar Techiman. Ik moet zeggen het is niet de meest comfortabele 4 uur durende reis als je zulke lange benen hebt. We verbleven in een hotel in Techiman om van daaruit op zondag het Boabeng Fiema Monkey Sanctuary te bezoeken. Heel erg leuk om te zien al die aapjes. Zeker omdat we er niet veel zagen in Mole. Er was zelfs een monkey sanctuary waar ze begraven werden. Op maandag gingen we vanuit Techiman naar Tanoboase waar een hike we een hike konden doen naar de Tano Sacred Grove. We hebben gewandeld over rotsen en uitgekeken over bomen vol met fruit-vleermuizen. Wederom dus een heel geslaagd uitstapje. Maar helaas ook hieraan kwam een eind en zo komt het dat ik hier nu achter het internet zit in Tamale (we hebben gelukkig net de oncomfortabele 4 uur tro-tro doorstaan.) Straks reizen we weer naar Walewale om morgen weer op het weeshuis aanwezig te kunnen zijn.

Over het weeshuis gesproken, ik ben jullie trouwens nog een verklaring verschuldigd over het reisje van onze host-vader naar Accra. Hij was dus uitgenodigd door SYTO (student youth travel organisation) om naar Accra te komen. Zij hadden zijn weeshuis project uitgekozen om te helpen. Hij kwam twee dagen later dus terug met allemaal spullen voor het weeshuis, vooramelijk de ingredienten voor hun reguliere maaltijd maar ook kleding muskietennetten en cacaopoede + melk. Van dit laatste zijn we onlangs begonnen de kinderen een soort ontbijt te geven van een beker chocolademelk met een creamcracker, die ook deel uitmaakten van het pakket. En omdat we nu 2 mooie houten kasten in het weeshuis hebben staan konden we alle spullen daar mooi in opbergen. En er is nog meer goed nieuws! Johanna is nu bezig de bouw van het nieuwe weeshuis voort te zetten. Er zijn alweer meer blokken gemaakt en er wordt al gegraven voor de fundering. De echte opbouw kan binnenkort dus hopelijk echt gaan beginnen.

Tot slot wil ik jullie nog even informeren over mijn nieuwe project. Aankomende maandag neem ik de bus naar Kumasi om dinsdag op mijn nieuwe project in Offinso te kunnen beginnen. Ik zal gaan helpen in het Kings & Queens Care Center. Dit is een soort opvang met 10 kinderen met een beperking. Hopelijk kan ik daar wat extra betekenen. Ik heb er in elk geval heel erg veel zin in, al zal ik de kinderen in het weeshuis wel gaan missen.

Binnenkort zal er dus een blog verschijnen over alle nieuwe ervaringen daar. Ik zou zeggen lezen dus!

De feestdagen

Lieve allemaal,

Hopelijk heeft iedereen hele goede feestdagen gehad. Ik heb al vernomen dat het helaas geen witte kerst is geweest maar wie weet gaat dat nog komen? Alle kerstdiners, oliebollen en glazen champagne en extra kilo's zijn weer geweest. Dat is hier allemaal niet aan de orde maar ik kan wel zeggen dat ik een kerst en oudjaar heb gehad die ik nooit zal vergeten!

De 23ste hebben wij met de 4 vrijwilligers samen in de bar gevierd, ter ere van een verjaardag. Deze bar bestaat uit tafeltjes en stoeltjes die buiten uitgestald zijn maar je kan er koude drankjes krijgen! Heel vermakelijk aangezien er net nieuwe rumble strips (drie achter elkaar die heel hoog zijn) zijn aangebracht op de weg, vlak voor de bar. Je kunt wel nagaan hoe dat er uitziet met al die oude auto's hier, zonder straatverlichting en zonder waarschuwingsbord.

Vervolgens was het dan kerstavond. Uiteraard was er 's avonds een kerkdienst. Deze duurde zoals gewoonlijk drie uur en begon om half 9, wat voor mij al heel laat is aangezien ik dan normaal al in bed lig. Deze dienst was een redelijk ''normale'' , voor Ghanese begrippen dan. Veel gezang gedans en gepreek. In slaap vallen is er in ieder geval niet bij want de muziek wordt verzorgd door een hele luide band en schelle microfoons waar tijdens het preken nog eens in geschreeuwd wordt. Het begin van de dienst was nog een beetje onzeker, het was namelijk een avond zonder elektriciteit wat dus betekende dat de kerk ook pikkedonker was. Gelukkig werd er voor licht gezorgd met een generator waardoor er toch twee lampen konden branden. De opkomst was helaas niet zo groot omdat het natuurlijk lastig en heel gevaarlijk is om zonder licht bij de kerk te komen. Het was leuk om te zien dat onze host-vader, Jonathan, vandaag al het preken zelf deed (hij is namelijk de pastoor in de kerk.) Ik moet zeggen hij is heel overtuigend en saai is het in ieder geval niet snel. Als hij dan ook zoiets als water of amen roept doet iedereen luidkeels mee.

Vervolgens was het dan kerst. Echt een rare gewaarwording omdat het totaal niet voelt alsof het december is met het warme weer. Kerst draait hier vooral om het geloof en naar de kerk gaan.Het wordt dus niet uitgebreid gevierd met cadeaus, kerstbomen, diners en kerstmuziek. Om het toch een beetje westers te maken hebben we cadeautjes gekocht voor het hele gezin en deze met kerst uitgedeeld. (Ik moet zeggen dat ik skyradio, the christmas station, wel een beetje gemist heb die dagen.) Ik was heel verbaasd want geen van beide dagen gingen we naar de kerk. Waarschijnlijk was er wel een dienst maar waren wij daar gewoon niet bij aanwezig...

Dan is er nog 31 december. Ook dit werd gevierd met een bezoek aan de kerk. Rond 8 uur vertrokken we om 9 uur begon de dienst. Ik moet zeggen dat ik er eerst niet zo naar uitzag maar ik vond het echt heel speciaal om mee te maken. Alle mensen waren blij en zagen er mooi uit. Er was veel gezang, gedans, gepreek en iedereen kreeg een blessing. uiteindelijk waren we om 1 uur weer thuis, moe maar een mooie ervaring rijker!

tot slot zijn we nieuwjaarsdag op nieuwjaarsdag met de 4 vrijwilligers afgereisd naar Tamale omdat we waren uitgenodigd voor een nieuwjaarsfeest. We werden persoonlijk met een auto opgehaald en weer weggebracht. Het feest bleek bij een heel luxe huis te zijn, dus we hebben ons echt even in een westerse omgeving ondergedompeld. Lekker gegeten, gedronken en genoten. Raar om je na zo'n lange tijd weer in een luxe omgeving met westerse muziek, tv's glanzende vloeren en spiegels te begeven. Al met al een super begin van het nieuwe jaar!

Hopelijk is voor iedereen 2012 goed begonnen en moge het voor jullie allemaal een fantastisch jaar worden!

De planning loopt in de soep....

Lieve allemaal,

Ik ben vandaag in Tamale (zomaar op een maandag) omdat Johanna, een andere vrijwilliger op het project pakketjes met kleding bij het postkantoor hier in Tamale op moet halen, die in het weekend gesloten is. En van die gelegenheid maak ik natuurlijk gebruik om even te internetten. Ik ben namelijk bezig met het regelen van mijn projectwisseling voor half januari (je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn.) Ik hoop op een project in het zuiden waar ik kan werken met dieren/natuur. Zodra ik daar meer over weet horen jullie het natuurlijk.

Maargoed, jullie zijn vast allemaal benieuwd naar het verhaal over Mole National Park. Ik kan het heel kort houden want ik moet jullie helaas teleurstellen. Uitgerekend in het weekend waarop wij ons tripje naar Mole gepland hadden (niet afgelopen weekend maar het weekend daarvoor) was ik ziek. Het noodlot sloeg toe op vrijdag maar het was zondag gelukkig weer over, maar ja... van Mole kwam natuurlijk niets meer terecht. Er kwam nog eens bij dat Johanna ook in dat weekend ziek werd! Gelukkig was ook zij weer gezond op maandag. Datzelfde weekend is er ook een nieuwe vrijwilliger in het huis gekomen, Isabella uit Oostenrijk. Zij ''vervangt' Jolie die afgelopenvrijdag naar Accra is verrokken. Ook Isabella heeft het ziek zijn al ervaren. Vervolgens was ons plan namelijk om met z'n vieren afgelopen weekend (plus deze maandag en dinsdag) naar Mole te gaan. Nu sloeg het noodlot echter weer toe en waren Isabella en Hilde ziek! Gelukkig zijn zij nu ook weer beter maar met een verjaardag, kerst en nieuwjaar op het programma zal ons tripje naar Mole nog even uitgesteld moeten worden. (The bright side is dat de kans op het zien van olifanten dan schijnbaar wel groter is haha.)

Met de komst van Isabella en het vertrek van Jolie zijn we nog steeds met vier man op het project. En er staat mogelijk wat goeds te wachten voor het project. Alle host vaders moesten blijkbaar een mail naar Accra sturen die betrekking had op het project. Deze mail moest naar SYTO die alles met betrekking tot het vrijwilligerswerk en de projecten hier regelt. Uit deze mails werd dan een selectie gemaakt en het Hope Of Life Orphanage zit erbij! Jonathan (onze host-vader) is nu dus met drie kinderen van het weeshuis (uitgedost in nieuwe kleding) afgereisd naar Accra. Wat de uitkomst hiervan zal zijn en wat de bedoeling is van SYTO is voor ons nog onduidelijk maar het is in ieder geval een goed voorteken (misschien een financiele bijdrage of meer vrijwilligers?) We weten in de loop van deze week meer. Ook zit er schot in de bouw van het nieuwe weeshuis. De vrachtwagen met zeezand, waar de eerste blokken van gemaakt zullen worden, is namelijk al op de goede plek gearriveerd. Nu is het nog wachten op de vrachtwagen met cement. Deze moet eerst nog gerepareerd worden, net als de vrachtwagen voor het zeezand dat moest. Heel gek eigenlijk als je gewend bent dat auto's altijd werken terwijl hier vaak het tegendeel waar is. Hopelijk wordt deze vrachtwagen ook snel gerepareerd en dan kan het maken van de eerste blokken echt beginnen. Dan hebben Hilde en ik toch iets goeds bereikt met ons geld! En hopelijk is de start van de bouw een motivatie voor anderen om door te gaan. Hiernaast willen we met de vier vrijwilligers samen twee kastjes laten bouwen voor in het huidige weeshuis. Op deze manier hopen we de kinderen te leren om de spullen netjes op te bergen en ze niet gewoon overal neer te gooien zoals dat nu gebeurd. Tot slot ben ik persoonlijk heel creatief bezig met het make van een alfabet in hoofdletters en kleine letters om aan de muur te hangen, in de hoop zo de kinderen het alfabet te kunnen leren. Het is een goede opvulling van mijn vrije tijd. In de weekenden is er in Walewale naast de kerk en soms de markt namelijk niet veel te doen. Veel van de bezienswaardigheden in Ghana zijn in het zuiden, wat vanuit hier een te lange tijd reizen is. Ik heb dan ook al acht boeken gelezen van verschillende vrijwilligers en een antal tijdschriften. Ook goed voor mijn engels vaardigheden. Zelf vind ik het leukerom een tripje voor het weekend gepland te hebben. Maar aangezien ons plan van afgelopen weekend niet door ging en er gisteren markt was heb ik weer een leuke stof kunnen bemachtigen. Deze keer ben ik van plan er een shorts van te maken. Twee weken geleden heb ik namelijk een jurk voor de kerk laten maken (donkerblauw met geel en rood, inclusief doek voor op mijn hoofd! haha.) Deze zal met de kerst waarschijnlijk goed van pas komen want we gaan volgens mij drie dagen achtereen naar de kerk en dan moet ik er natuurlijk op en top uitzien. Ik denk dat kerst heel anders gaat worden dan thuis (Ik hoorde hier laatst zomaar Mariah zingen ''All I Want For Christmas....'', het was zo raar!) , maar ik ben blij dat ik het hier mee kan maken. Ook al zal ik de mensen thuis wel gaan missen de komende periode.

Ik zal nu helaas een eind aan mijn verhaal moeten maken. Ik hoop dat iedereen thuis gezond blijft en niet verkouden wordt met dat koude weer. (Laat het een troost zijn dat het hier soms ook koud is, bij het ontbijt draag ik een vest en 's nachts sokken.)

IK WENS IEDEREEN ALVAST EEN HELE FIJNE, HOPELIJK WITTE, KERST EN EEN GELUKKIG NIEUW JAAR.

(En hopelijk tot de volgende blog)

Hope Of Life Orphanage

Lieve allemaal,

Er is weer een week verstreken en het is dus weer tijd voor een nieuw verhaaltje dacht ik zo. Afgelopen week was weer een ''normale'' week op het weeshuis, althans voor mij is het al normaal maar ik heb van een aantal mensen thuis vernomen dat ze daar toch wel wat meer over wilden weten. Het zit dus zo: we gaan elke ochtend om half negen naar het weeshuis (het is een half uur fietsen dus we arriveren er om 09.00 uur) Deze fietstocht maken we (Johanna, Hilde, sinds kort Jolie en ik) op onze bamboobike. Omdat dat ook niet helemaal duidelijk was, de bamboobike is dus een mountainbike-model fiets waar alle stangen die normaal van staal zijn van bamboe zijn. de aanhechtingspunten zitten met een soort tape aan elkaar. Het zijn uiterst oncomfortabele fietsen maar we kunnen er 's ochtends het weeshuis in ieder geval mee bereiken (soms gaat de ketting eraf of zit die vast maar we zijn al pro in het repareren daarvan.) Maargoed we arriveren dan op het weeshuis en de kinderen zijn daar dan al. Zij komen 's ochtends vroeg naar het weeshuis omdat ze de avond en de nacht hebben doorgebracht bij hun familie die in de buurt van het weeshuis woont en zij lopen in de ochtend naar het weeshuis. Als wij dus aankomen komen ze op ons afgerend terwijl ze madam, madam, madam schreeuwen en heel blij zijn. Vervolgens brengen wij de middag met ze door tot 13.30 uur. We geven ze aandacht, spelen met ze en troosten ze als ze huilen. Afgelopen week heb ik de spullen die ik thuis gekocht had (kleurplaten, cijfers met lijntjes verbinden en magisch krassen en schilderen) meegenomen. Dit soort dingen vinden ze heel erg leuk om te doen. Vooral dingen als magisch schilderen (je maakt een penseel nat en gaat over de tekening en de kleuren verschijnen) Ze kennen dit helemaal niet en ze vinden het helemaal fantastisch om te doen. Rond een uur of 12 krijgen ze hun maaltijd, deze bestaat altijd uit een bord rijst met een beetje tomatensaus, olie en vis. Na hun maaltijd vegen we het weeshuis schoon, spelen nog even met ze en gaan naar huis. Ik heb me laten vertellen dat de kinderen zelf niet lang nadat wij vertrekken ook naar hun ''huis'' gaan en daar de rest van de dag doorbrengen. Het weeshuis is dus voornamelijk een plek waar de wezen van het dorp overdag samen kunnen zijn en kunnen spelen en waar ze een maaltijd kunnen krijgen. Veel meer is er niet maar het is altijd meer dan dat ze bij hun overgebleven familie kunnen krijgen want die hebben geen geld om de kinderen eten of kleding te geven. Voor mij is het fijn om te weten dat het voor de kinderen echt goed is dat we er zijn. Het is echt goed te zien hoe fijn ze de aandacht vinden die we ze geven en Johanna, uit duitsland die al 2 maanden langer op het project zit, zegt dat ze in de korte tijd dat ze hier is al echt vooruitgang ziet. De kinderen zien er beter uit want hun dikke buiken zijn al een beetje geslonken. Er wordt beter met ze omgegaan want eerst werden ze veel geslagen met een stok door de kookvrouw, wat hier heel normaal is, maar voor ons natuurlijk niet. Daar is gelukkig nadat zij het gevraagd is ook verandering in gekomen. Tot slot gaan de kinderen beter met elkaar om, ze slaan minder en spelen meer met elkaar. Een hele leuke verandering is dat een getraumatiseerd jong meisje deze week opnieuw is gaan praten en af en toe gaan lachen. Ik hoop dat al deze ontwikkelingen door zullen zetten, het geeft in ieder geval een goed gevoel te weten dat ik er een beetje aan bijgedragen heb.

Dit is dus het project waar ik voor de komende 5 weken (daarna probeer ik een project in het zuiden te regelen) nog mee bezig zal zijn. Ook proberen Hilde en ik zoals ik eerder al heb aangekondigd te helpen bij het starten van de bouw van het nieuwe weeshuis. We hebben al met onze host-vader overlegd en we gaan waarschijnlijk volgende week het geld geven voor een vrachtwagen met zeezand en het daarbijbehorende cement. Zodra deze dingen gearriveerd zijn kunnen er blokken gemaakt worden waarmee de fundering van het weeshuis gelegd kan worden. Hier ga ik dus het ingezamelde geld in steken! Ik heb er veel zin in en ik hoop dat het allemaal soepel gaat verlopen. Ik houd jullie uiteraard op de hoogte.

Komend weekend staat Mole National Park op het programma, het volgend verhaal zal dus even op zich laten wachten maar ik denk dat het zeker een interessant blog gaat worden.

Laat ik maar zeggen: ''tot het volgende verhaal!''

Zo zit dat in Ghana....

Lieve allemaal,

Aangezien het nog niet zo heel erg lang geleden is dat ik mijn vorige blog geschreven heb, en ik in de tussentijd niet heel veel speciale dingen gedaan heb, behalve dan het tripje naar de crocodile pond in Paga natuurlijk, maar omdat ik daar geen heel blog mee kan vullen dacht ik laat ik in deze blog eens even over een aantal alledaagse dingen vertellen. Zelf vroeg ik me deze dingen namelijk ook af voordat ik ging, terwijl ik ze nu al zo vanzelfsprekend vind.

Water

Er komt hier in huis gewoon water uit de kraan (hoewel ik denk dat dit niet in alle huizen in dit dorp het geval is als ik zo naar de lemen hutten kijk...) Het water uit de kraan kan je uiteraard niet dinken en het komt ook regelmatig voor dat het water niet stroomt, ongeveer 1x in de twee dagen. Gelukkig heeft ons gastgezi daar rekening mee gehouden en hebben ze altijd 3 grote plastic tonnne vol me water uit de kraan in de keuken staan waar we dan water uit kunnen halen. (Het water uit de douche stroomt trouwens nooit want hij is kapot. We douchen met een emmer en grote beker, de echte Afrika experience!) Het drinkwater moeten we in een shopje halen. Het kan in vlessen maar ook in zakjes van een halve liter, die veel goedkoper zijn. Wij drinken dan ook altijd het water uit de zakjes aangezien we hier zo'n 4 liter water per dag drinken. Eigenlijk heel handig, gewoon het puntje eraf bijten en drinken maar, neerzetten gaat zelfs ook nog. Water uit de lucht, als in regen, komt ier in het noorden nu niet voor. Volgens mij ga ik dat tijdens mijn verblijf sowieso weinig zien omdat het regenseizoen al ten einde liep toen ik hier arriveerde. Dat is dus wel heel lekker als je het Nederlandse weer gewend bent!

Temperatuur

Nu we het toch over het weer hebben even snel iets over de temperatuur. Het is hier nu elke dag rond de 28 graden (dat is redelijk koud voor de mensen hier, in februari zal het weer warmer worden..) In het zuiden is het altijd een paar graden kouder dan in het noorden. Ik zal er verder niet zo veel meer over zeggen om jullie thuis (in Nederland dan) niet de ogen uit te steken (hoop dat dat een goede uitdrukking is??)

Eten

Ik eet hier gewoon 3 maaltijden per dag. Het ontbijt is wit zoet brood met ei en thee (mijn favoriete maaltijd van de dag.) 's Middags krijgen we een warme lunch (meestal rijst, pasta of yam met plantain.) 's Avonds eten we weer een warme maaltijd (meestal rijst, pasta of yamsoofpotje.) We komen hier dus niets tekort, maar ik kan me wel verheugen op de groente, het vlees en de melkproducten van thuis want dat wordt hier niet veel gegeten. Even voor de duidelijkheid eten we niet met onze handen maar gewoon met mes en vork, of nou ja... eigenlijk altijd met een vork.

Geld

Ze betalen hier met de cedi, de centen heten dan pesewas. Makkelijk om mee te rekenen want 1 cedi is ongeveer 50 eurocent. Over de prijzen valt niet zo heel veel te zeggen, de meeste dingen zijn iets goedkoper dan thuis maar sommige dingen zijn juist weer veel duurder. (een watermeloen is maar 50 eurocent terwijl ik in Accra, eerlijk waar, een pot Nutella heb zien staan voor 20 cedi, 10 uro dus.)

Verkeer

Het verkeer is eigenlijk te omschrijven als: oude auto's en busjes (vaak volgepakt met mensen, dieren en goederen), slechte wegen en weinig verkeersregels. Opvallend is dat er hier in het noorden veel motoren, scooters en fietsen rijden (ook gewoon vrouwn met een kind op de rug op de scooter, leuk om te zien!) Als we ergens heen willen kunnen we de relatief dure taxi nemen, die ook heel oud en versleten zijn, maar het is natuurlijk leuker om de tro-tro te nemen wat wij dan ook meestal doen. Het is een minibusje vol met stoelen die er oorspronkelijk niet in stonden. Het busje vertrekt pas als elke beschikbare ruimte gevuld is, vaak inclusief het dak. Om een goed beeld van een tro-tro te krijgen zou je eigenlijk even moeten googlen, want omschrijven is lastig en foto's uploaden gaat denk ik ook niet lukken.) De tro-tro is de meest gangbare manier van reizen hier, tenzij je natuurlijk een eigen auto hebt.

Tijd

Zoals volgens mij overal in Afrika het geval is nemen ze het niet zo nauw met de tijd in Ghana (het enige dat volgens mij echt op tijd gaat is het vliegtuig.) De bus naar het noorden kwam bijvoorbeeld 2 uur later maar niemand die daarover begon te klagen en ik moet bekennnen dat ik er zelf ook steeds beter aan begin te wennen. Ik kijk nu helemaal niet meer raar op als ik drie kwartier moet wachten op mijn bestelling van 2 loempia's. Het is wel een goede persoonlijke ontwikkeling, het kwijtraken van je ongeduldigheid haha. Als we het hebben over de tijd van opstaan en naar bed gaan kan ik zeggen dat ik rond 5.00 uur wakker ben en ik rond 19.30 uur naar bed ga. Een heel ander ritme dan thuis dus!

Beesten

Tot nu toe heb ik nog helemaal geen wilde beesten gezien die je in Afrika zou verwachten, met uitzondering van de krokodil afgelopen weekend. Er zijn echter wel heel veel beesten maar dan meer boerderij-achtige dieren: kippen, heel veel geiten, ezels, koeien, hagedissen en vliegen. Deze beesten lopen eigenlijk gewoon overal rond en lijken van niemand te zijn. Dit zal overigens wel niet opgaan voor de koeien en ezels.

Markt

Hier in Walewale is om de 3 dagen markt. Het is een redelijk grote markt waar vanalles te koop is, van fruit tot pennen en van kippen tot stoffen. Het is altijd een drukte van belang op de markt en er wordt veel onderhandeld. De meeste kraampjes worden beheerd door vrouwen. Het is altijd stoffig en er lopen overal mensen in felgekleurde kleding met schalen op hun hoofd. Het is heel indrukwekkend om te zien als je het helemaal niet gewend bent. Het is wel heel fijn dat als je iets nodig mocht hebben je het op de markt kan halen. (Ik heb afgelopen vrijdag 4 yards afrikaanse stof gekocht waar een naaister nu een jurk van aan het maken is.)

Na dit allemaal geschreven te hebben zie ik eigenlijk pas echt hoeveel dingen ik allemaal al vanelfsprekend vind na ongeveer anderhalve maand. En dat terwijl ik van al deze dingen thuis nog geen idee had. Ik hoop dt jullie thuis nu ook een beetje een betere indruk hebben van het leven hier in Ghana (zeker omdat ik waarschijnlijk geen foto's kan plaatsen.)

Ik hoop dat jullie mij blijven volgen en tot de volgende blog!

P.S. Leuk dat de blog tot nu toe zoveel gelezen wordt, bedankt voor alle lieve en leuke reacties.

Mijn leven in Walewale

Lieve allemaal,

Allereerst sorry voor het lange wachten op een nieuw verhaal, ik heb nu ervaren dat internet niet altijd even makkelijk te verkrijgen is hier in Ghana. In deze weblog zal ik proberen (het meeste) te vertellen over wat er in de tussentijd allemaal gebeurd is en wat ik meegemaakt heb. (En dat is een hoop: tro-tro ritjes, bamboobikes, rode zandpaden, een weeshuis met 25 lieve kinderen, 34 graden buitentemperatuur, kikkers in de douche, slapen onder een klamboe, water drinken uit zakjes noem maar op.)

Toen onze tijd erop zat bij mama Mina in Accra werden Hilde en ik 's ochtends door een SYTO busje opgehaald en nadat deze nog twee andere vrijwilligers bij het Pink Hostel had opgehaald werden we naar het bussstation gebracht. We zouden namelijk 's ochtends vanuit Accra met de bus naar Tamale in het noorden vertrekken. Twee uur later dan gepland kwam die bus dan ook en deze was gelukkig heel comfortabel, dus we hadden niets te klagen. Na een lange maar mooie busreis kwamen we 's avonds laat aan in Tamale. Ook hier werden we weer door een SYTO busje opgepikt en naar het hotel gebracht. De volgende ochtend vertrokken we naar Walewale (nog verder naar het noorden.) Na een korte infobijeenkomst bij het SYTO kantoortje in Walewale werden we opgehaald door onze host-vader, pastoor Jonathan. (De familie is christelijk maar de meeste mensen in het noorden zijn moslim.) De familie is heel aardig en we hebben het prima voor elkaar. Walewale is een klein stadje, maar ik denk wel groter dan de stadjes in de buurt. Er is een keer in de 3 dagen een redelijk grote markt waar alles te kopen is wat je nodig mocht hebben.

Het belangrijkste is natuurlijk het project, daar heb ik nog niets over verteld. We vertrekken door de weeks elke ochtend om half 9 op onze bamboobikes naar het weeshuis, waar we om 9 uur aankomen. De eerste helft is over een geasfalteerde weg en de tweede helft over rode zandpaden. In het weeshuis leven 25 hele lieve kinderen die varieren in leeftijd, maar de oudste is niet ouder dan een jaar of 10. Ik had wel een iets ander beeld in mijn hoofd van het weeshuis (bijvoorbeeld stoelen en tafels en leerboeken enz.). De kinderen hebben namelijk helemaal niets. Geen stoel, geen tafel, geen speelgoed niets. Alleen een dak boven hun hoofd, een maaltijd per dag en elkaar. Ze gaan 's avonds naar familieleden (ooms, tantes enz.) maar die hebben geen geld om ze te eten te geven of voor nieuwe kleding. Ze kunnen dus ook geen engels spreken en dus ook niet met ons praten, communicatie gaat via gebaren en kreten. Tot nu toe brengen we iedere doordeweekse dag met de kinderen door van 9 uur tot 2 uur 's middags. Wat we doen is eigenijk met hun spelen en liefde en aandacht geven. Aan de ene kant is dit een beetje een teleurstelling want ik had gehoopt meer te kunnen doen, dingen als lesgeven en echte spelletjes maar dat is allemaal niet mogelijk. Aan de andere kant is onze aanwezigheid voor hun wel heel belangrijk omdat ze anders niemand hebben die hun aandacht geeft en een beetje voor hun zorgt.

Al met al was het een hele schok en openbaring om te zien dat er dus echt kinderen zijn die helemaal niets hebben en afhankelijk zijn van mensen die hun iets te eten geven en een dak boven hun hoofd. (In dit geval is dat onze host-vader Jonathan, hij heeft het weeshuis opgezet en huurt het pand en zorgt voor 1 maaltijd per dag. Hij heeft echter ook geen geld om meer voor de kinderen te kunnen kopen. Wel heeft hij het plan om een nieuw weeshuis voor de kinderen te bouwen helemaal voor hunzelf met betere faciliteiten. Hij heeft de grond al gekocht alleen nu is er nog geld nodig om de bouw te beginnen. Waarschijnlijk willen Hilde en ik hem daarbij helpen en geld doneren om de bouw te kunnen starten. Hierover zijn we nu nog met hem aan het praten.

Zoals ik al zei zijn de weekenden vrij en kunnen we dus reizen en dingen gaan ondernemen. We zijn al een weekend naar Tamale geweest (helaas was het internet daar zo traag dat ik in een uur een mail en een facbookberichtje kon schrijven, geen weblog dus....) Daar hebben we een nachtje in een hotel geslapen en de stad bekeken. Dit weekend zijn we in Bolgatanga, oftewel Bolga, een uurtje met de tro-tro naar het noorden. En daar zit ik dan nu in een internetcafe dit verhaal te schrijven

Ik zie nu dat mijn uur internet er bijna opzit, ik moet er dus een einde aan breien. Ik hoop dat ik jullie weer even genoeg updates gegeven heb en ik hoop snel weer te kunnen schrijven!

Mama Mina

Maakye allemaal,

Ik zit nu in een lekker koel internetcafe, dus dan moet ik natuurlijk even een verhaaltjes schrijven. We (Josephine, Hilde en ik) zijn inmiddel bij het gastgezin waar we tot volgende week vrijdag zullen blijven. Helaas zal de moeder (Mama Mina) pas dinsdag arriveren omdat ze nu een begrafenis heeft in Cape Coast, en zoals de ghanese traditie dat voorschrijft zal deze ceremonie het hele weekend duren. Wij werden meteen via de telefoon uitgenodigd om ook te komen, want hoe meer mensen er komen op de begrafenis, hoe meer aanzien de persoon hier heeft. We hebben deze uitnodiging echter vriendelijk afgeslagen, vanwege het vervoer, de overnachting, de kledingvoorschriften enz. enz. Kortom we hebben nog veel te leren hier in Ghana. Het klinkt misschien raar maar ik heb goede hoop dat er in de komende zes maand nog een keer een mogelijkheid is om een begrafenis bij te wonen.

Wie had dat trouwens ooit gedacht, we staan hier elke dag rond 06.30 uur op! De dagen hier beginnen dan ook heel erg vroeg. Echter de dagen eindigen ook heel erg vroeg, rond 18.30 uur is het donker en kun je dus niet echt meer wat gaan ondernemen. Maar dit weekend is er geen programma dus kunnen we de dagen zelf invullen. Leuk om te zien is dat de kinderen op straat heel enthousiast reageren wanneer je als blanke langskomt. Ze zwaaien naar je of roepen oburuni wat zoiets als ''blanke'' betekent. Zodra ik al deze kinderen zie kijk ik er echt naar uit om aan de slag te gaan in het weeshuis! Ben heel erg benieuwd of de kinderen daar net zo enthousiast zijn en ik hoop dan ook echt dat ik daar wat kan betekenen. Wat minder zijn de verkopers op straat die je vanalles willen aansmeren, maar ik word er steeds beter in ze duidelijk te maken dat ik hun waren wel heel mooi vind (It is really nice), en dat ik hun ook echt aardig vind (You are a really nice guy) maar dat ik het toch echt niet hoef te hebben. Gelukkig kun je ook hele leuke gesprekken met hun aanknopen en de mensen op straat zijn heel behulpzaam en vriendelijk. Dan is er nog het afdingen, ook iets wat ik nog moet leren, het is namelijk zo dat aan blanken een twee maal zo hoge prijs wordt gevraagd.

Kortom nog veel te doen en te leren hier in Ghana, maar daar zal ik de komende maanden dan ook genoeg tijd voor hebben!

P.S. voor de mensen thuis, mijn ghanese telefoonnummer waar ik nu mee bereikbaar ben is: 00233540756371.

En voor de foto's zullen jullie helaas nog even moeten wachten, ik ben namelijk mijn kabeltjes vergeten mee te nemen. Excusez moi