Lieve allemaal,

Ik weet, de verhalen volgen elkaar in rap tempo op de laatste tijd. Maar ook dit weekend heb ik weer gereisd en wil ik jullie graag op de hoogte brengen van mijn avonturen

Afgelopen week zijn we donderdagmiddag na het werk (anders skippen we wel heel veel werkdagen) naar Accra vertrokken. Een busrit van ongeveer 6 uur waarvan het eerste deel redelijk comfortabel is en het laatste heel hobbelig omdat het een onverharde weg is. We zijn met een groep van 8 personen vanaf Kumasi onderweg naar Ada Foah. Omdat die plek nog zo'n kleine drie uur rijden is vanaf Accra besluiten we om de nacht van donderdag op vrijdag door te brengen in Accra. We hebben dan ook een slaapplaats gereserveerd bij Salvation Army Hostel (de andere hotels in de traveller guide waren bezet of namen de telefoon niet op.) Het is al laat wanneer we bij het hostel aankomen. Eenslaperigeman in een boxershort wijst ons de kamer. Er blijken echter maar 7 bedden te staan. Wij gaan daar dus over klagen en we kunnen een extra matras krijgen maar moeten dan wel gewoon voor 8 personen betalen. Als we zeggen dat we dan wel met 8 personen in 7 bedden slapen krijgen we te horen dat we dan alsnog voor 8 personen moeten betalen (ghanese logica). Hierop volgt een hele discussie en uiteindelijk een soort van ruzie waardoor we het hotel uitgetrapt worden en we 's avonds laat met z'n achten met onze bagage op straat staan. We proberen de andere hotels in de traveller guide te bellen maar niemand heeft plaats. Dan maar de de borden langs de weg afspeuren, waar we inderdaad een hotel op vinden waar we gewoon heen kunnen lopen en waar we na heftig smeken kunnen blijven slapen. Door het gebrek aan slaapruimte slaap ik op twee dekens op de grond. De volgende dag zetten we onze reis voort en gaan met de trotro naar Ada Foah. Ada Foah is de plek waar het Voltameer en de zee samen komen. We komen dan ook bij onze accomodatie met een boot. Bij de opstappaats worden we bijna omver gereden door een taxi waarvan de chauffeur blijkbaar in een slechte stemming is en schreeuwt:''I will kill you all.'' Niet echt een warm welkom dus, de omgeving is echter paradijselijk met zon, zee, strand en palmbomen. Op ''ons'' stuk strandstaan een aantal kleine hutjes en een restaurantje. Aan de ene kant van het strand is het meer en aan de andere kant de zee. Een perfecte combinatie van zout en zoet water dus, wat ook wel fijn is aangezien er geen douche is (en ook geen elektriciteit.) Er is praktisch gezien niets anders te doen dan zonnen, zwemmen en eten dus het is een heerlijk relax-weekend. In de avond is er een groot bonfire van palmbladerenen we slapen buiten onder de sterrenhemel in muskietennetten. Een perfect weekend dus, afgezien van het feit dat mijn rug heftig verbrand. Helaas komt aan alles een eind dus we moeten zondagmiddag weer richting Accra. Omdat we ons gezicht niet meer durven te laten zien bij Salvation Army moeten we op zoek naar een ander hotel.Gelukkig blijkt er na een aantal telefoontjes ergens anders nog wel plaats te zijn voor 8 personen. Dit bed is toch wel wat comfortabeler dan die van de heenweg. (Hier ga ik denk ik ook maar mijn laatste nacht voordat ik naar huis moet spenderen.) Vervolgens op maandagochtend weer met de bus richting Kumasi, deze keer met 7 personen omdat we afscheid hebben genomen van een lid van de groep die terug naar huis gaat. Wat mij des te meer herinnert aan het feit dat mijn reis er ook al bijna opzit. Gelukkig heb ik nog een heerlijk strand weekend in Kokrobite voor de boeg waar ik in mijn volgend blog uiteraard verslag van ga uitbrengen.