Lieve allemaal,

Er is weer een week verstreken en het is dus weer tijd voor een nieuw verhaaltje dacht ik zo. Afgelopen week was weer een ''normale'' week op het weeshuis, althans voor mij is het al normaal maar ik heb van een aantal mensen thuis vernomen dat ze daar toch wel wat meer over wilden weten. Het zit dus zo: we gaan elke ochtend om half negen naar het weeshuis (het is een half uur fietsen dus we arriveren er om 09.00 uur) Deze fietstocht maken we (Johanna, Hilde, sinds kort Jolie en ik) op onze bamboobike. Omdat dat ook niet helemaal duidelijk was, de bamboobike is dus een mountainbike-model fiets waar alle stangen die normaal van staal zijn van bamboe zijn. de aanhechtingspunten zitten met een soort tape aan elkaar. Het zijn uiterst oncomfortabele fietsen maar we kunnen er 's ochtends het weeshuis in ieder geval mee bereiken (soms gaat de ketting eraf of zit die vast maar we zijn al pro in het repareren daarvan.) Maargoed we arriveren dan op het weeshuis en de kinderen zijn daar dan al. Zij komen 's ochtends vroeg naar het weeshuis omdat ze de avond en de nacht hebben doorgebracht bij hun familie die in de buurt van het weeshuis woont en zij lopen in de ochtend naar het weeshuis. Als wij dus aankomen komen ze op ons afgerend terwijl ze madam, madam, madam schreeuwen en heel blij zijn. Vervolgens brengen wij de middag met ze door tot 13.30 uur. We geven ze aandacht, spelen met ze en troosten ze als ze huilen. Afgelopen week heb ik de spullen die ik thuis gekocht had (kleurplaten, cijfers met lijntjes verbinden en magisch krassen en schilderen) meegenomen. Dit soort dingen vinden ze heel erg leuk om te doen. Vooral dingen als magisch schilderen (je maakt een penseel nat en gaat over de tekening en de kleuren verschijnen) Ze kennen dit helemaal niet en ze vinden het helemaal fantastisch om te doen. Rond een uur of 12 krijgen ze hun maaltijd, deze bestaat altijd uit een bord rijst met een beetje tomatensaus, olie en vis. Na hun maaltijd vegen we het weeshuis schoon, spelen nog even met ze en gaan naar huis. Ik heb me laten vertellen dat de kinderen zelf niet lang nadat wij vertrekken ook naar hun ''huis'' gaan en daar de rest van de dag doorbrengen. Het weeshuis is dus voornamelijk een plek waar de wezen van het dorp overdag samen kunnen zijn en kunnen spelen en waar ze een maaltijd kunnen krijgen. Veel meer is er niet maar het is altijd meer dan dat ze bij hun overgebleven familie kunnen krijgen want die hebben geen geld om de kinderen eten of kleding te geven. Voor mij is het fijn om te weten dat het voor de kinderen echt goed is dat we er zijn. Het is echt goed te zien hoe fijn ze de aandacht vinden die we ze geven en Johanna, uit duitsland die al 2 maanden langer op het project zit, zegt dat ze in de korte tijd dat ze hier is al echt vooruitgang ziet. De kinderen zien er beter uit want hun dikke buiken zijn al een beetje geslonken. Er wordt beter met ze omgegaan want eerst werden ze veel geslagen met een stok door de kookvrouw, wat hier heel normaal is, maar voor ons natuurlijk niet. Daar is gelukkig nadat zij het gevraagd is ook verandering in gekomen. Tot slot gaan de kinderen beter met elkaar om, ze slaan minder en spelen meer met elkaar. Een hele leuke verandering is dat een getraumatiseerd jong meisje deze week opnieuw is gaan praten en af en toe gaan lachen. Ik hoop dat al deze ontwikkelingen door zullen zetten, het geeft in ieder geval een goed gevoel te weten dat ik er een beetje aan bijgedragen heb.

Dit is dus het project waar ik voor de komende 5 weken (daarna probeer ik een project in het zuiden te regelen) nog mee bezig zal zijn. Ook proberen Hilde en ik zoals ik eerder al heb aangekondigd te helpen bij het starten van de bouw van het nieuwe weeshuis. We hebben al met onze host-vader overlegd en we gaan waarschijnlijk volgende week het geld geven voor een vrachtwagen met zeezand en het daarbijbehorende cement. Zodra deze dingen gearriveerd zijn kunnen er blokken gemaakt worden waarmee de fundering van het weeshuis gelegd kan worden. Hier ga ik dus het ingezamelde geld in steken! Ik heb er veel zin in en ik hoop dat het allemaal soepel gaat verlopen. Ik houd jullie uiteraard op de hoogte.

Komend weekend staat Mole National Park op het programma, het volgend verhaal zal dus even op zich laten wachten maar ik denk dat het zeker een interessant blog gaat worden.

Laat ik maar zeggen: ''tot het volgende verhaal!''