Home, here I come
Lieve lieve allemaal,
Bedankt voor het trouw lezen van mijn blog, dit is speciaal moment, namelijk mijn laatste blog vanuit Ghana.
Ik ben deze hele week al bezig geweest met het afscheid nemen van Ghana. Mijn project, de mede vrijwilligers en natuurlijk mijn gastgezin. Ik heb ze allemaal gedag gezegd en zit nu dus alleen in Accra. Aangezien mijn vlucht naar huis morgenavond om 22.10 uur vanaf Kotoka Airport in Accra vertrekt ben ik vandaag al vanuit Kumasi naar Accra vertrokken. Een comfortabele en snelle reis omdat het zondag is en er dus niet zoveel verkeer is. Vannacht verblijf ik in een hotel in Accra en morgen ga ik de uren aftellen tot mijn vertrek. Aan de ene kant is het jammer om te moeten vertrekken omdat ik hier een fantastische tijd heb gehad en een heleboel geleerd heb en ontzettend veel leuke dingen gedaan heb. Aan de andere kant heb ik de meeste dingen die ik wilde doen en meemaken ook gedaan en gezien en ik zie er natuurlijk erg naar uit om alle mensen thuis weer te zien!
Ik eindig mijn blog dus maar met Home, here I come!
X Rosanne
Het laatste relaxweekend: Kokrobite
Lieve allemaal,
Helaas zit mijn Ghana-reis er alweer bijna op dus afgelopen weekend was mijn laatste relax/reis-weekend aangezien ik komend weekend al op weg ben naar het vliegveld in Accra. Zoals ik in mijn vorige blog al aangekondigd had zijn we met een groep van 12 man afgereisd naar Kokrobite, een strandplaats een uurtje verwijderd van Accra. We hadden ons niet gerealiseerd dat het donderdagmiddagzo druk zou zijn op het VIP busstation, in verband metdepaasdagen. We kwamendus voor een onaangename verrassing te staan toen we daar aankwamen en de rijen met mensen zagen staan.Omdat we erniet echt wat voor voelden om uren in derij te wachtengingen we op zoek naar een trotro die we af kondenhuren en onsdirect naar Kokrobite kon brengen. Na lang zoeken enonderhandelen vonden we er laatin de middag een. Je kan je dus wel voorstellen dat we aardig laatbij ons hotel aankwamen. De reis duurt namelijk 7 uur, niet zozeer vanwege de afstand maar vanwege de slechte weg. Wat nog duidelijker merkbaar was in de trotro in vergelijking met debus.De laatste 2 uur hebben we dus hobbelend en schuddend doorgebracht vanwege de gaten in de weg en de rijstijl van de chauffeur. Gelukkig kwamen we 's avonds laat veilig aan bij het hotel (waar ik op sommige momenten van de reis serieus aan getwijfeld heb.) We hebben de hele vrijdag en zaterdag dus aan het strand/bar/in het restaurantkunnen doorbrengen. Het is blijkbaar een hele toeristische plek dus er waren veel blanken en 's avonds was er een drumvoorstelling en een reggae night. Dus ook een goede gelegenheid om leuke souveniers te kopen vanwege alle shopjes aan het strand, vol met afrikaanse spullen. Bij het hotel hebben we heerijk kunnen eten, ik denk mede omdat de eigenaren Spaans en Italiaans waren. Het klinkt raar maar het is een wereld van verschil. Het eten komt dus snel, wordttegelijk geserveerd en over de kwaliteit hoef je je geen zorgen te maken. Kortom niks om over te klagen. Op de terugweg waren we gelukkig wel in staat een VIP bus te krijgen waardoor de terugweg heel wat comfortabeler verliep. Al met al heb ik volop en bewust genoten van het weekend, zodat ik klaar ben om volgend weekend naar het vliegveld te gaan. Deze week zijn mijn laatste dagen in het Children'sHome. Morgennog een meeting met alle vrijwilligers en dan ga ik uiteindelijk zondagochtendnaar Accra om maandagavond terug te vliegen.
P.S. Ik heb al gezien dat er een internetcafe dicht bij het hotel is in Accra dus misschien ben ik in staat nog een laatste blog te schrijven voor ik naar huis ga. Anders horen jullie het volgende verhaal real-life!
Ada Foah: zon, zee, strand en palmbomen
Lieve allemaal,
Ik weet, de verhalen volgen elkaar in rap tempo op de laatste tijd. Maar ook dit weekend heb ik weer gereisd en wil ik jullie graag op de hoogte brengen van mijn avonturen
Afgelopen week zijn we donderdagmiddag na het werk (anders skippen we wel heel veel werkdagen) naar Accra vertrokken. Een busrit van ongeveer 6 uur waarvan het eerste deel redelijk comfortabel is en het laatste heel hobbelig omdat het een onverharde weg is. We zijn met een groep van 8 personen vanaf Kumasi onderweg naar Ada Foah. Omdat die plek nog zo'n kleine drie uur rijden is vanaf Accra besluiten we om de nacht van donderdag op vrijdag door te brengen in Accra. We hebben dan ook een slaapplaats gereserveerd bij Salvation Army Hostel (de andere hotels in de traveller guide waren bezet of namen de telefoon niet op.) Het is al laat wanneer we bij het hostel aankomen. Eenslaperigeman in een boxershort wijst ons de kamer. Er blijken echter maar 7 bedden te staan. Wij gaan daar dus over klagen en we kunnen een extra matras krijgen maar moeten dan wel gewoon voor 8 personen betalen. Als we zeggen dat we dan wel met 8 personen in 7 bedden slapen krijgen we te horen dat we dan alsnog voor 8 personen moeten betalen (ghanese logica). Hierop volgt een hele discussie en uiteindelijk een soort van ruzie waardoor we het hotel uitgetrapt worden en we 's avonds laat met z'n achten met onze bagage op straat staan. We proberen de andere hotels in de traveller guide te bellen maar niemand heeft plaats. Dan maar de de borden langs de weg afspeuren, waar we inderdaad een hotel op vinden waar we gewoon heen kunnen lopen en waar we na heftig smeken kunnen blijven slapen. Door het gebrek aan slaapruimte slaap ik op twee dekens op de grond. De volgende dag zetten we onze reis voort en gaan met de trotro naar Ada Foah. Ada Foah is de plek waar het Voltameer en de zee samen komen. We komen dan ook bij onze accomodatie met een boot. Bij de opstappaats worden we bijna omver gereden door een taxi waarvan de chauffeur blijkbaar in een slechte stemming is en schreeuwt:''I will kill you all.'' Niet echt een warm welkom dus, de omgeving is echter paradijselijk met zon, zee, strand en palmbomen. Op ''ons'' stuk strandstaan een aantal kleine hutjes en een restaurantje. Aan de ene kant van het strand is het meer en aan de andere kant de zee. Een perfecte combinatie van zout en zoet water dus, wat ook wel fijn is aangezien er geen douche is (en ook geen elektriciteit.) Er is praktisch gezien niets anders te doen dan zonnen, zwemmen en eten dus het is een heerlijk relax-weekend. In de avond is er een groot bonfire van palmbladerenen we slapen buiten onder de sterrenhemel in muskietennetten. Een perfect weekend dus, afgezien van het feit dat mijn rug heftig verbrand. Helaas komt aan alles een eind dus we moeten zondagmiddag weer richting Accra. Omdat we ons gezicht niet meer durven te laten zien bij Salvation Army moeten we op zoek naar een ander hotel.Gelukkig blijkt er na een aantal telefoontjes ergens anders nog wel plaats te zijn voor 8 personen. Dit bed is toch wel wat comfortabeler dan die van de heenweg. (Hier ga ik denk ik ook maar mijn laatste nacht voordat ik naar huis moet spenderen.) Vervolgens op maandagochtend weer met de bus richting Kumasi, deze keer met 7 personen omdat we afscheid hebben genomen van een lid van de groep die terug naar huis gaat. Wat mij des te meer herinnert aan het feit dat mijn reis er ook al bijna opzit. Gelukkig heb ik nog een heerlijk strand weekend in Kokrobite voor de boeg waar ik in mijn volgend blog uiteraard verslag van ga uitbrengen.
Lake Bosumtwi
Lieve allemaal,
Ondanks het feit dat het laatste verhaal nog niet zo heel lang geleden is nu weer een korte update. (Het is tenslotte Kumasi, internet is hier gemakkelijk te krijgen
Alles gaat nog steeds zijn gangetje hier en ik vermaak me prima. Doordeweeks elke ochtend/begin van de middag naar het Children's Home, Daar probeer ik vooral wat individuele aandacht aan de kleine kinderen die niet naar school gaan te geven. De laatste tijd leg ik de weg naar het project vaak lopend af in plaats van met een trotro of taxi. Het is een uurtje lopen maar een goede exercise aangezien ik hier verder niet echt aan sport doe, Daar komt nog eens bij dat dezelfde afstand met een auto een half uur tijd kost i.v.m al het verkeer op de weg. Afgelopen week was kort aangezien we met een groepje van vier vrijdag al naar Lake Bosumtwi vertrokken, een half uurtje hiervandaan. We lagen vrijdagmiddag dus al in het zonnetje aan het meer. Helaas geen foto's kunnen maken want mijn camera ligt bij de reparateur (die overigens zei dat ik mijn camera vrijdagochtend op kon halen maar toen ik daar eenmaal voor de deur stond zei dat de camera nog niet gerepareerd was. Een typisch geval van ''Ghana time''.) Op zaterdag arriveerde de rest van de groep, wat inhield dat we met z'n veertienen waren in de dormitory, een hele gezellige boel dus. Helaas was het meer niet erg schoon en het water erg warm. Zwemmen was dus niet echt verkoelend. Omdat er in de omgevingverder niks anders te doen was dan zwemmen, zonnen en eten besloten we maar om zondagochtend te vertrekken. We huurden dus een trotro waar we met de veertien obruni's inpasten. Het zal vast een grappig gezicht geweest zijn voor de Ghanezen. Een aantal van ons ging meteen door naar het zwembad (het klinkt een beetje raar maar het zwembad eeft tenminste koud water en ze hebben hele lekkere pizza!) Rond half zes begon het erg donker te worden en besloten we elk dus maar naar huis te gaan. Tegen de tijd dat ik mijn taxi nam bij de Airport Roundabout begon het echter al te regenen. En als het hier regent, regent het ook hard. Helaas liep de weg die ik moest hebben ook nog in een soort dal naar beneden dus eenmaal onderaan stond het water hoog. Mijn taxi kwam dan ook vast te staan in het water en we konden geen kant meer op. Toen het water door de zijdeur naar binnen kwam besloot ik dus maar uit te stappen en onder een afdak aan de kant van de weg te schuilen met mijn bagage. Het stomme was dat ik redelijk dicht bij mijn huis was maar er niet kon komen en de elektriciteit ook nog een uitviel. Na daar een uur gestaan te hebben besloot ik toch maar de regen in te gaan en met een paar ghanese mannen achterop een trotro te gaan staan en het water te trotseren. Gelukkig kon ik daarna een taxi krijgen en veilig thuis komen. Kortom, weer een Ghanees avontuur rijker. Heb er alleen een verkoudheid aan overgehouden, maar die zou ik in Nederland tijdens de winter vast ook gehad hebben.
Cape Coast, Kakum National Park and Elmina
Lieve allemaal,
Nogmaals bedankt voor alle leuke reacties en het bekijken van mijn blog!
Aangezien ik afgelopen weekend weer gereisd heb is het weer tijd voor een (kleine) update.
Maar laat ik beginnen met het project. Daar is namelijk nog niet heel veel veranderd. Persoonlijk heb ik nog steeds het idee dat de aanwezigheid van alle vrijwilligers (het zijn er redelijk veel) niet echt heel hard nodig is. Ik ben het Children's home dan ook meer gaan zien als een plek om andere vrijwilligers te ontmoeten en gezellig te kletsen en met de kinderen die niet op school zijn te spelen. Omdat ik al de ervaring van twee andere projecten heb ik er ook vrede mee dat het er hier zo aan toe gaat.
Zoals de titel van dzeze blog wel aangeeft ben ik echter ook niet de hele tijd in Kumasi geweest. Vrijdagochtend zijn we met een groep van 6 vrijwilligers, waarvan er 5 op het children's home werken (en dat zijn nog niet eens alle vrijwilligers op het project) vertrokken naar Cape Coast. Om 6 uur 's ochtends stond ik dan ook met mijn bagage voor het weekend klaar op Asafo Station. We vertrokkken helaas pas 2 uur later aangezien de trotro pas vertrekt tegen de tijd dat alle plekken bezet zijn (je zal in Ghana nooit een trotro of bus vinden met een vrije stoel.) Al met al duurde de reis zo'n 4 uur wat bij nader inzien toch wel heel lang was in een krappe trotro. Mijn knieen waren dan ook redelijk rood bij aankomst in Cape Coast haha. We hadden een reservering bij Oasis Beach Resort en zoals de naam wel aangeeft was het dus aan het strand. Zodra we het terrein op liepen had ik al een vakantie gevoel, met alle palmbomen, zon en zee op de achtergrond. Omdat we allemaal niet echt rijk waren (wat de afrikanen niet begrijpen trouwens, als je blank bent ben je rijk) sliepen we in de dormitory waar nog 4 anderen sliepen. Het was echter prima, schoon en goede bedden. Omdat het nog niet laat was besloten we diezelfde dag nog naar Cape Coast Castle te gaan, op5 minuten loopafstand. Ikwilde hetal zo lang bezoeken enhad er al veel over gehoord dus ik was echt benieuwd.Inderdaad, heel indrukwekkend om te zien. Ondanks het vreselijke slavenverleden was het nu een heel mooie plek aan zee.Ik voelde me soms wel bezwaard om foto's te maken en schaamde me soms wel voor mijn afkomst. Jammer dat de tour niet echt uitgebreid was en dat de groep in mijn ogen wat te groot was. Maar heel voldaan dat ik het dan eindelijk heb kunnen zien. Al met al een raar contrast om te weten dat hier jaren geleden Nederlanders in slaven hebben gehandeld om vervolgens als Nederlander 's avonds lekker te dineren op ongeveer dezelfde plek.
De volgende ochtend dan op naar Kakum National Park op zo'n 40 minuten afstand, wat toch nog redelijk lang lijkt als je met z'n zessen in de taxi zit (maar ja zoals ik al zei, we zijn wel blank maar niet rijk.) In Kakum deden we natuurlijk meteen the Canopy Walk, een wandeling over 7 touwbruggen tussen de bomen op 40 meter hoogte. Voor mij was het erg leuk, voor anderen (die niet zo heel erg van hoogtes hielden) wat minder. Zeker aangezien de bruggen niet heel stabiel waren, en de bevestiging er niet heel betrouwbaar uitzag. Uiteindelijk totaal geen beesten gezien, afgezonderd van vlinders, maar wel een mooi uitzicht over het tropisch regenwoud. We hebben na de walk het park dan ook eigenlijk weer verlaten omdat er volgens de ranger nauwelijk beesten te zien warengedurende de dag en we geen van allen echt in de stemming wsaren voor een ''nature walk'' in de hitte. Dus weer hutje mutje met z'n zessen in de taxi, wat niet zo erg was omdat we het vooruitzicht hadden van een middag aan het strand. Aan het eind van de middagbesloten we om weer hutje mutje met z'n zessen in de taxi te kruipen, deze keer voor een bezoekje aan Elmina Castle.In mijn ogen vergelijkbaar met Cape Coast Castle maar interessant aangezien het lang in handen van de Nederlanders is geweest. Enkele inscripties waren dan ook geschreven in Oud-Nederlands. Hier voelde ik me dus al helemaal ongemakkelijk met mijn afkomst. Toch blij dat ik het uiteindelijk gezien heb, het stond al lang op mijn to -do list.
Die avond weer lekker gegeten bij het resort, met groen bier in verband met St. Patrick's Day.
De laatste ochtend, de tijd vloog helaas voorbij, met z'n vijven (een minder, na iets te veel groen bier) nog even langs wat souvenier shopjes om inkopen te doen. Vervolgens was het helaas weer tijd om terug te gaan naar de drukke stad. Deze keer gelukkig met een comfortabelere bus, die echter ook pas vertrok nadat alle plaatsen bezet waren, twee uur later dus.
Tot slot brengt mij dat hier, in het internetcafe in Kumasi. Na een ochtend in het weeshuis en een lunchuitje zit ik dan in het internetcafe.
Ik hoop dat jullie mijn laatste verhalen zullen blijven lezen (gek idee, nog maar 4 weken over.)
P.S. Sorry trouwens dat ik niet echt veel historie over Cape Coast en Elmina geschreven heb, maar daaris google voor, toch?
Project change
Lieve allemaal,
Laat ik beginnen met zeggen dat er in de afgelopen paar dagen een heleboel veranderd is! Zoals waarschijnlijk wel uit de titel van dit verhaal blijkt ben ik inderdaad van project gewisseld. Afgelopen vrijdag ben ik dus met mijn 2 (steeds zwaarder wordende) tassen vertrokken vanuit Offinso. Na een eigenlijk verbazingwekkend soepel reisje van een uur in de trotro kom ik dan aan op het overvolle Kejetia, het station in Kumasi. (Voor de duidelijkheid: Kumasi is de op een na grootste stad van Ghana en de grootste markt van West Afrika is ook in Kumasi. Je kunt dus wel nagaan hoedruk hettrotro station is.) Ik was erg blij dat de trotro daadwerkelijk op het station stopte en niet zomaar ergens langs de kant van de weg zoals ik eerder al eens had gehad, dat zou een drama geweest zijn. In plaats daarvan werd mijn bagage nu netjes uitgeladen en zei een man me rustig te gaan zitten op een bankje. Er werd meteen door taxichauffeurs gevraagd waar ik heen moest, ik had echter geen taxi nodig want ik kon SYTO bellen voor mijn pick up. Ik werd dan ook netjes een kwartiertje later door het SYTO busje opgehaald en meteen door naar mijn nieuwe familie gebracht. Mijn host-vader zat al voorin. Het huis waarin ik nu verblijf is prima en ik heb een mooi kamertje voor mij alleen (er staan 2 bedden maar ik ben op het moment de enige vrijwilliger in het huis.) De mensen zijn heel aardig, het gezin bestaat uit een vader, moeder en 3 dochters, waar ik er tot nu toe 2 van gezien heb. In het huis zit ook een school waar door de weeks een heleboel kinderen komen. Mijn host vader heeft dit twee jaar geleden opgericht en op het moment geeft hij er zelf les met nog een aantal andere leraren. Het plan voor de toekomst is om een extra gebouw te maken (waar nu een geraamte van staat) om daar de school in te vestigen zodat het andere gebouw, waar nu het huis en de school is alleen gebruikt kan worden om in te wonen. Het is een heel gunstige plek om te wonen want het is echt in Kumasi, ik kan dus zo een taxi of trotro pakken naar het centrum of naar het weeshuis (ik zal jullie niet lastigvallen met alle ingewikkelde namen van de stations.) Ik kan nu zelf ook mijn weg vinden naar de (voor mij) meest belangrijke plekken in de stad, omdat ik al een aantal keer eerder in Kumasi geweest was en mijn host vader me meteen de eerste zaterdag mee naar de stad genomen heeft. Op die dag zijn we naar de dierentuin geweest en heeft hij me uitgelegd hoe ik naar het weeshuis (waar we ook snel even langsgingen), de stad en het huismoet komen. Ik kon vandaag dus zonder enige moeite lopend naar de hoofdstraat, de trotro naar Upper runabout nemen en van daaruit de trotro naar Doctermensa, vervolgens mijn weg banend door de mensen en de auto's daar om vervolgens nog een kwartiertje te lopen naar Adum waar het internetcafe zich bevind. Nou als je me dat een half jaar geleden gevraagd had te doen in een vreemd land in een vreemde stad had ik er waarschijnlijk voorgepast!Maargoed zaterdag zijn we dus naar de stad geweest en heb ik me de rest van de tijd vermaakt met een nederlands boek. Er liggen op mijn kamertje namelijk 3 nederlandse boeken en allerlei nederlandse tijdschriften omdat er sinds september vorig jaar vrijwilligers in het gezin aanwezig geweest zijn en de meeste daarvan waren nederlands. Ik ben daar dus heel blij mee, want het is alweer een tijd geleden dat ik iets geschikts had om te lezen, er worden hier namelijk nauwelijks boeken verkocht die niet over geloof/leerstof/ gaan. Het was wel lekker om nu naar bed te kunnen gaan zonder het gevoel te hebben dat je er de volgende dag om 6 uur/ half 7 uit moet. In Offinso was het namelijk zo dat je in het weekend eigenlijk ook op het project was als je niet ging reizen maar hier kan ik lekker doen wat ik zelf wil. Niet dat ik echt in staat was lang in bed te blijven, ik werd gewoon wakker om 6 uur (ja dat afrikaanse slaapritme zit er nu helemaal in, vroeg naar bed en vroeg op.) Zondagochtend ging ik met mijn host vader (Andrew) en de zus van zijn vrouw die nu tijdelijk ook in het huis verblijft mee naar de kerk. Het zou geen gewone dienst worden want er was een bijeenkomst van meerdere kerken in Kumasi die allemaal naar een bepaalde plaats zouden komen om samen een dienst te houden. Het was dus verder weg en heel erg druk. Eenmaal daar bleken er vier grote gebouwen (eigenlijk meer afdakken) te zijn, helemaal gevuld met plastic stoelen. Volgens mij waren in de loop van de tijd de meeste plaatsen wel gevuld met mensen, die allemaal mooi aangekleed waren (ook ik had trouw mijn afrikaanse jurk weer aangetrokken.) Via luidsprekers was voor iedereen hoorbaar wat er gezegd werd. Gelukkig was het in het engels en in het twi zodat ook ik het kon volgen. In het begin hield ik mijn aandacht er nog welbij maar na een tijdje werd ik toch wel redelijk slaperig. Slapen was volgens mij echter niet toegestaan want er liepen toezichters rond die iedereen die in slaap viel aantikten om ze wakker te maken. En geloof me er vielen er redelijk wat in slaap, aangezien de bijeenkomst denk ik wel zo'n 4 uur duurde. Maar ik hield het vol en ik was naderhand toch blij dat ik gegaan was en het ervaren had. Weer thuis kreeg ik mijn eerste bord foufou die ik zowaar met mijn handen kon eten nadat mijn host vader had laten zien hoe ik ervoor kon zorgen dat de plakkerige foufou niet aan mijn handen bleef plakken en ik de soep erbij kon krijgen. Er werd mij verteld dat er iedere zondag foufou gegeten wordt, waar ik eerst een beetje van schrok, maar het was uiteindelijk toch ook best goed te doen. Tenslotte was het dan maandag, mijn eerste dag op het nieuwe project. Eerst moest ik naarhet SYTO kantoor voor een brief met mijn gegevens die ik nodig had voor het project. Dat was geenprobleem dus diezelfdeochtendwerd ik nogrondgeleid op het terrein. Het is een groot project met zo'n 200 kinderen. Ik heb er ookal veel blankengezien. Ik had gedacht dat er veel werk zou zijn aangeziener zoveel kinderen zijnmaarde meesten gaan overdag naar school.Daarnaast hebben ze hun eigen personeel en zijn er al heel wat blanken, dusheel druk krijg ik het waarschijnlijk niet. Ik kan trouwens nog niet echt over oordelen omdat ik er in de ochtend niet was, dus misschien kan ik dan wel helpen met wassen enz. Alle vrijwilligers worden heel vrij gelaten. De reguliere dag is van 8 tot 1 maar je bent eigenlijk vrij om te komen en gaan wanneer je wilt. Vandaag ben ik dan ook niet op het weeshuis vanwege Independence Day. Op dit moment maak ik me eigenlijk ook niet meer zoveel zorgen over het project want het zijn mijn laatste weken en ik zit in een grote stad waar ik alles kan doen wat ik wil. Ik geniet van de kleine dingen zoals lekker een boek lezen een uitje in het weekend en mijn reisjournaal schrijven. Kortom ik ben nog volop aan het genieten van mijn laatste tijd hier. Ik ben ervan overtuigd dat ik nog heel wat leuke/interessante dingen ga beleven in mijn laatste weken.
Blijf me dus vooral volgen op de blog!
Kings&Queens, Offinso en Kumasi
Lieve allemaal,
Ik wil jullie weer even op de hoogte brengen van de situatie hier. Laat ik beginnen met jullie allemaal te bedanken voor het bekijken van de blog en alle leuke reacties! Het is altijd leuk om te weten dat wat je schrijft ook daadwerkelijk gelezen wordt haha.
Ik zit op dit moment nog steeds in Offinso in het Kings & Queens Care Centre. In de vorige blog heb ik laten weten dat ik het goed had maar niet geweldig. Onderhand voel ik me al stukken beter op mijn plek.(Hoewel een wisseling misschien nog wel gaat gebeuren.)We (Elisabeth en ik) proberen inmiddels wat actiever bezig te zijn met de kinderen en we proberen soort dagschema te maken met lesgeven, spelletjes enz. We proberen iedere dag ongeveer voor een uurtje soort van les te geven. Het is echter erg moeilijk om ze wat te leren omdat het voor hen heel moeilijk is de aandacht bij de les te houden en om te onthouden wat je zegt. Na het lesgeven proberen we wat spellen met ze te doen en hen zelf met dingen te laten spelen. Kortom, alles gaat op het project dus zijn gangetje. Ikmerk dat ik ook steeds meer gehecht raak aan de kinderen hier, het is soms lastig om met ze om te gaan maar ik weet inmiddels wel wat ik van ze kan verwachten.Ik zou graag foto's van de kinderen en het huishier laten zien maar ikdenk datdat zal moeten wachtentot ik terug in Nederland ben.
In de weekenden zijn we vrij om tereizen. Afgelopen zaterdag zijn we dusOffinso zelf in geweest en hebben wat rondgekeken. Helaas was het internet te traag om wat te posten. Vanochtend zijn we weer naar Kumasi vertrokken om inkopen te doen op de markt en naar the cultural market te gaan. Kumasi is maar een uur met de tro-tro vanaf Offinso. We hebben vandaag dus de hele dag doorgebracht met rondkijken en dingen kopen (2 paar schoenen, tassen en shirts) en nu zitten we dan eindelijk rustig in het koele internetcafe. Helaas zie ik dat mijn uur internet bijna verloopt dus ik zal nu ook een eind moeten maken aan dit (korte) blogje.
Hopelijk kan ik snel weer schrijven en hopelijk blijven jullie het allemaal volgen!
Kings & Queens Care Centre
Lieve allemaal,
Het is alweer een hele poos geleden dat ik een verhaaltje geschreven heb dus het is weer hoog tijd om jullie te laten weten dat ik nog leef dacht ik zo. De afgelopen twee weken is er een hoop gebeurd en veranderd. Daar moet ik jullie uiteraard even een verslag van geven.
Maandag twee weken geleden vertrok ik naar mijn nieuwe project in Offinso. Zondagmiddag ging ik dus met mijn twee tassen vanuit Walewale met de tro-tro naar Tamale. Dit moest een dag van tevoren omdat ik maandagochtend al vroeg met de STC bus vanuit Tamale naar Kumasi moest. Het was de eerste keer reizen in mijn eentje en ik moet zeggen ik vond het best wel spannend. Gelukkig had ik al wel een hotel geboekt in Tamale dus een slaapplek had ik in ieder geval al wel (het was dus wat relaxter dan in Mole). De tro tro rit ging helemaal soepel (comfortabel is het helaas nooit
Om jullie een beetje een idee te geven van hoe het er hier aan toegaat zal ik een uiteenzetting maken van mijn dag.
06.00 uur: wakker worden
06.30 uur: opstaan
06.45 uur: de 3 kamers vegen en de grote binnenruimte daarna dwijlen
07.30 uur: douchen
07.45 uur: helpen met creme opsmeren en aankleden
08.00 uur: ontbijt
08.30 uur: lesgeven
12.00 uur: lunch
12.30 uur: puzzelen, duplo, tekenen
14.30 uur: siesta
16.00 uur: tv, voetbal, buiten zitten
18.00 uur: avondeten (het eten is hier veel lekkerder dan in het noorden!)
Na het avondeten is er niet echt meer een programma maar zitten de kinderen buiten of kijken wat tv.
Op het moment is het voor mij prima om hier met de kinderen te zijn maar het is jammer dat je echt op het project leeft. Je bent altijd op het Care Centre aanwezig omdat je er ook slaapt. Voor mij is dat op sommige momenten wel zwaar. Maar op het moment doe ik gewoon mijn best en help waar ik helpen kan. Ik ben nog in afwachting van de verdere ontwikkelingen met betrekking tot mijn project. Ik ben in ieder geval alweer een hele ervaring rijker!
Ik houd jullie op de hoogte, tot de volgende blog!
