Lieve allemaal,

Allereerst sorry voor het lange wachten op een nieuw verhaal, ik heb nu ervaren dat internet niet altijd even makkelijk te verkrijgen is hier in Ghana. In deze weblog zal ik proberen (het meeste) te vertellen over wat er in de tussentijd allemaal gebeurd is en wat ik meegemaakt heb. (En dat is een hoop: tro-tro ritjes, bamboobikes, rode zandpaden, een weeshuis met 25 lieve kinderen, 34 graden buitentemperatuur, kikkers in de douche, slapen onder een klamboe, water drinken uit zakjes noem maar op.)

Toen onze tijd erop zat bij mama Mina in Accra werden Hilde en ik 's ochtends door een SYTO busje opgehaald en nadat deze nog twee andere vrijwilligers bij het Pink Hostel had opgehaald werden we naar het bussstation gebracht. We zouden namelijk 's ochtends vanuit Accra met de bus naar Tamale in het noorden vertrekken. Twee uur later dan gepland kwam die bus dan ook en deze was gelukkig heel comfortabel, dus we hadden niets te klagen. Na een lange maar mooie busreis kwamen we 's avonds laat aan in Tamale. Ook hier werden we weer door een SYTO busje opgepikt en naar het hotel gebracht. De volgende ochtend vertrokken we naar Walewale (nog verder naar het noorden.) Na een korte infobijeenkomst bij het SYTO kantoortje in Walewale werden we opgehaald door onze host-vader, pastoor Jonathan. (De familie is christelijk maar de meeste mensen in het noorden zijn moslim.) De familie is heel aardig en we hebben het prima voor elkaar. Walewale is een klein stadje, maar ik denk wel groter dan de stadjes in de buurt. Er is een keer in de 3 dagen een redelijk grote markt waar alles te kopen is wat je nodig mocht hebben.

Het belangrijkste is natuurlijk het project, daar heb ik nog niets over verteld. We vertrekken door de weeks elke ochtend om half 9 op onze bamboobikes naar het weeshuis, waar we om 9 uur aankomen. De eerste helft is over een geasfalteerde weg en de tweede helft over rode zandpaden. In het weeshuis leven 25 hele lieve kinderen die varieren in leeftijd, maar de oudste is niet ouder dan een jaar of 10. Ik had wel een iets ander beeld in mijn hoofd van het weeshuis (bijvoorbeeld stoelen en tafels en leerboeken enz.). De kinderen hebben namelijk helemaal niets. Geen stoel, geen tafel, geen speelgoed niets. Alleen een dak boven hun hoofd, een maaltijd per dag en elkaar. Ze gaan 's avonds naar familieleden (ooms, tantes enz.) maar die hebben geen geld om ze te eten te geven of voor nieuwe kleding. Ze kunnen dus ook geen engels spreken en dus ook niet met ons praten, communicatie gaat via gebaren en kreten. Tot nu toe brengen we iedere doordeweekse dag met de kinderen door van 9 uur tot 2 uur 's middags. Wat we doen is eigenijk met hun spelen en liefde en aandacht geven. Aan de ene kant is dit een beetje een teleurstelling want ik had gehoopt meer te kunnen doen, dingen als lesgeven en echte spelletjes maar dat is allemaal niet mogelijk. Aan de andere kant is onze aanwezigheid voor hun wel heel belangrijk omdat ze anders niemand hebben die hun aandacht geeft en een beetje voor hun zorgt.

Al met al was het een hele schok en openbaring om te zien dat er dus echt kinderen zijn die helemaal niets hebben en afhankelijk zijn van mensen die hun iets te eten geven en een dak boven hun hoofd. (In dit geval is dat onze host-vader Jonathan, hij heeft het weeshuis opgezet en huurt het pand en zorgt voor 1 maaltijd per dag. Hij heeft echter ook geen geld om meer voor de kinderen te kunnen kopen. Wel heeft hij het plan om een nieuw weeshuis voor de kinderen te bouwen helemaal voor hunzelf met betere faciliteiten. Hij heeft de grond al gekocht alleen nu is er nog geld nodig om de bouw te beginnen. Waarschijnlijk willen Hilde en ik hem daarbij helpen en geld doneren om de bouw te kunnen starten. Hierover zijn we nu nog met hem aan het praten.

Zoals ik al zei zijn de weekenden vrij en kunnen we dus reizen en dingen gaan ondernemen. We zijn al een weekend naar Tamale geweest (helaas was het internet daar zo traag dat ik in een uur een mail en een facbookberichtje kon schrijven, geen weblog dus....) Daar hebben we een nachtje in een hotel geslapen en de stad bekeken. Dit weekend zijn we in Bolgatanga, oftewel Bolga, een uurtje met de tro-tro naar het noorden. En daar zit ik dan nu in een internetcafe dit verhaal te schrijven

Ik zie nu dat mijn uur internet er bijna opzit, ik moet er dus een einde aan breien. Ik hoop dat ik jullie weer even genoeg updates gegeven heb en ik hoop snel weer te kunnen schrijven!