Lieve allemaal,

Laat ik beginnen met zeggen dat er in de afgelopen paar dagen een heleboel veranderd is! Zoals waarschijnlijk wel uit de titel van dit verhaal blijkt ben ik inderdaad van project gewisseld. Afgelopen vrijdag ben ik dus met mijn 2 (steeds zwaarder wordende) tassen vertrokken vanuit Offinso. Na een eigenlijk verbazingwekkend soepel reisje van een uur in de trotro kom ik dan aan op het overvolle Kejetia, het station in Kumasi. (Voor de duidelijkheid: Kumasi is de op een na grootste stad van Ghana en de grootste markt van West Afrika is ook in Kumasi. Je kunt dus wel nagaan hoedruk hettrotro station is.) Ik was erg blij dat de trotro daadwerkelijk op het station stopte en niet zomaar ergens langs de kant van de weg zoals ik eerder al eens had gehad, dat zou een drama geweest zijn. In plaats daarvan werd mijn bagage nu netjes uitgeladen en zei een man me rustig te gaan zitten op een bankje. Er werd meteen door taxichauffeurs gevraagd waar ik heen moest, ik had echter geen taxi nodig want ik kon SYTO bellen voor mijn pick up. Ik werd dan ook netjes een kwartiertje later door het SYTO busje opgehaald en meteen door naar mijn nieuwe familie gebracht. Mijn host-vader zat al voorin. Het huis waarin ik nu verblijf is prima en ik heb een mooi kamertje voor mij alleen (er staan 2 bedden maar ik ben op het moment de enige vrijwilliger in het huis.) De mensen zijn heel aardig, het gezin bestaat uit een vader, moeder en 3 dochters, waar ik er tot nu toe 2 van gezien heb. In het huis zit ook een school waar door de weeks een heleboel kinderen komen. Mijn host vader heeft dit twee jaar geleden opgericht en op het moment geeft hij er zelf les met nog een aantal andere leraren. Het plan voor de toekomst is om een extra gebouw te maken (waar nu een geraamte van staat) om daar de school in te vestigen zodat het andere gebouw, waar nu het huis en de school is alleen gebruikt kan worden om in te wonen. Het is een heel gunstige plek om te wonen want het is echt in Kumasi, ik kan dus zo een taxi of trotro pakken naar het centrum of naar het weeshuis (ik zal jullie niet lastigvallen met alle ingewikkelde namen van de stations.) Ik kan nu zelf ook mijn weg vinden naar de (voor mij) meest belangrijke plekken in de stad, omdat ik al een aantal keer eerder in Kumasi geweest was en mijn host vader me meteen de eerste zaterdag mee naar de stad genomen heeft. Op die dag zijn we naar de dierentuin geweest en heeft hij me uitgelegd hoe ik naar het weeshuis (waar we ook snel even langsgingen), de stad en het huismoet komen. Ik kon vandaag dus zonder enige moeite lopend naar de hoofdstraat, de trotro naar Upper runabout nemen en van daaruit de trotro naar Doctermensa, vervolgens mijn weg banend door de mensen en de auto's daar om vervolgens nog een kwartiertje te lopen naar Adum waar het internetcafe zich bevind. Nou als je me dat een half jaar geleden gevraagd had te doen in een vreemd land in een vreemde stad had ik er waarschijnlijk voorgepast!Maargoed zaterdag zijn we dus naar de stad geweest en heb ik me de rest van de tijd vermaakt met een nederlands boek. Er liggen op mijn kamertje namelijk 3 nederlandse boeken en allerlei nederlandse tijdschriften omdat er sinds september vorig jaar vrijwilligers in het gezin aanwezig geweest zijn en de meeste daarvan waren nederlands. Ik ben daar dus heel blij mee, want het is alweer een tijd geleden dat ik iets geschikts had om te lezen, er worden hier namelijk nauwelijks boeken verkocht die niet over geloof/leerstof/ gaan. Het was wel lekker om nu naar bed te kunnen gaan zonder het gevoel te hebben dat je er de volgende dag om 6 uur/ half 7 uit moet. In Offinso was het namelijk zo dat je in het weekend eigenlijk ook op het project was als je niet ging reizen maar hier kan ik lekker doen wat ik zelf wil. Niet dat ik echt in staat was lang in bed te blijven, ik werd gewoon wakker om 6 uur (ja dat afrikaanse slaapritme zit er nu helemaal in, vroeg naar bed en vroeg op.) Zondagochtend ging ik met mijn host vader (Andrew) en de zus van zijn vrouw die nu tijdelijk ook in het huis verblijft mee naar de kerk. Het zou geen gewone dienst worden want er was een bijeenkomst van meerdere kerken in Kumasi die allemaal naar een bepaalde plaats zouden komen om samen een dienst te houden. Het was dus verder weg en heel erg druk. Eenmaal daar bleken er vier grote gebouwen (eigenlijk meer afdakken) te zijn, helemaal gevuld met plastic stoelen. Volgens mij waren in de loop van de tijd de meeste plaatsen wel gevuld met mensen, die allemaal mooi aangekleed waren (ook ik had trouw mijn afrikaanse jurk weer aangetrokken.) Via luidsprekers was voor iedereen hoorbaar wat er gezegd werd. Gelukkig was het in het engels en in het twi zodat ook ik het kon volgen. In het begin hield ik mijn aandacht er nog welbij maar na een tijdje werd ik toch wel redelijk slaperig. Slapen was volgens mij echter niet toegestaan want er liepen toezichters rond die iedereen die in slaap viel aantikten om ze wakker te maken. En geloof me er vielen er redelijk wat in slaap, aangezien de bijeenkomst denk ik wel zo'n 4 uur duurde. Maar ik hield het vol en ik was naderhand toch blij dat ik gegaan was en het ervaren had. Weer thuis kreeg ik mijn eerste bord foufou die ik zowaar met mijn handen kon eten nadat mijn host vader had laten zien hoe ik ervoor kon zorgen dat de plakkerige foufou niet aan mijn handen bleef plakken en ik de soep erbij kon krijgen. Er werd mij verteld dat er iedere zondag foufou gegeten wordt, waar ik eerst een beetje van schrok, maar het was uiteindelijk toch ook best goed te doen. Tenslotte was het dan maandag, mijn eerste dag op het nieuwe project. Eerst moest ik naarhet SYTO kantoor voor een brief met mijn gegevens die ik nodig had voor het project. Dat was geenprobleem dus diezelfdeochtendwerd ik nogrondgeleid op het terrein. Het is een groot project met zo'n 200 kinderen. Ik heb er ookal veel blankengezien. Ik had gedacht dat er veel werk zou zijn aangeziener zoveel kinderen zijnmaarde meesten gaan overdag naar school.Daarnaast hebben ze hun eigen personeel en zijn er al heel wat blanken, dusheel druk krijg ik het waarschijnlijk niet. Ik kan trouwens nog niet echt over oordelen omdat ik er in de ochtend niet was, dus misschien kan ik dan wel helpen met wassen enz. Alle vrijwilligers worden heel vrij gelaten. De reguliere dag is van 8 tot 1 maar je bent eigenlijk vrij om te komen en gaan wanneer je wilt. Vandaag ben ik dan ook niet op het weeshuis vanwege Independence Day. Op dit moment maak ik me eigenlijk ook niet meer zoveel zorgen over het project want het zijn mijn laatste weken en ik zit in een grote stad waar ik alles kan doen wat ik wil. Ik geniet van de kleine dingen zoals lekker een boek lezen een uitje in het weekend en mijn reisjournaal schrijven. Kortom ik ben nog volop aan het genieten van mijn laatste tijd hier. Ik ben ervan overtuigd dat ik nog heel wat leuke/interessante dingen ga beleven in mijn laatste weken.

Blijf me dus vooral volgen op de blog!