Lieve allemaal,

Ik had dit verhaal eigenlijk gisterochtend al willen plaatsen maar net op het moment dat ik op verwerken wilde drukken was mijn internetuur voorbij! Het hele verhaal was dus weg, gelukkig heb ik vandaag een nieuwe kans.

Laat ik beginnen met te vertellen over Mole National Park. Donderdag 5 januari was het dan eindelijk zover. Vroeg in de ochtend vertrekken we met de eerste tro-tro vanuit Walewale richting Tamale. We willen hier zo vroeg mogelijk zijn omdat we het ticket voor de MetroMass bus die ons naar het park zal brengen nog moeten kopen en zonder ticket geen tripje naar Mole! (Althans dat dachten wij in eerste instantie, later bleek dat je dan nog wel de 4 uur durende reis in het gangpad kon staan maar daar wordt je natuurlijk ook niet vrolijk van.) Omdat we zo vroeg waren hadden we geen enkel probleem om 4 kaartjes voor de bus te bemachtigen die om 13.30 uur zou vertrekken. We hadden dus nog genoeg tijd om te ontbijten, pinnen en te internetten (zie mijn vorige blog.) Na dit alles was het wachten, wachten en wachten op de bus die uiteindelijk pas om 16.00 uur vertrok. Ik had me al voorbereid op het ergste, de weg zou namelijk erg slecht zijn en de zitplaatsen erg klein, dat was ook wel zo maar ik had het weleens erger meegemaakt. Rond half 10 's avonds bereikten we dan eindelijk de toegangspoort van Mole. Wij zaten met zn vieren al in de stress want we hadden namelijk geen reservering meer kunnen krijgen in het Mole Motel, de enige accomodatie mogelijkheid in het park. We hoopten dus 4 slaapplekken in de dames dormitory te kunnen krijgen. Maar dan moet je wel als eerste bij de receptie zijn! Zodra de bus stilstond sprintten wij daar dus heen, we waren inderdaad de eersten uit de bus maar het mocht niet baten. Alles zat vol! WIj moesten dus al onze charmes in de strijd gooien en smeken om een slaapplek en uiteindelijk bleek er gewoon nog een 4 persoons kamer beschikbaar te zijn, waar we uiteindelijk onze geplande drie nachten in het park konden slapen. Deze keer hadden we dus geluk. De eerste ochtend was het vroeg opstaan want de hike die we wilden doen begon om 07.00 uur. Ruim op tijd stonden wij dus paraat en konden we met een klein groepje onder begeleiding van een gewapende ranger de hike beginnen. In het begin zagen we niet veel meer dan een slang, bushbucks en andere hertachtigen. Na een tijdje bereikten we echter een uitkijkpunt met uitzicht over een grote waterplas waar krokodillen te zien waren. Net toen iedereen hongerig (we hadden nog geen ontbijt gehad) en moe begon te worden en ik er zelf niet zo heel veel zin meer in had riep de ranger: ''elephant''. Iedereen werd plots weer actief, vergat de honger en sprintte achter hem aan. En inderdaad, niet veel later naderden we een groep van maarliefst 7 olifanten! We waren de eerste groep die ze zagen en konden heel dichtbij komen. Echt een geweldige ervaring om mee te maken en natuurlijk mooie foto's kunnen maken. We hadden erg veel geluk want het is niet heel waarschijnlijk om olifanten te zien in deze tijd van het jaar en al helemaal geen groep van 7! We konden dus na onze eerste (3 uur durende) hike al tevreden terugkijken op ons verblijf in Mole en de rest van de tijd hoefden we ons niet meer druk te maken over het wel of niet zien van olifanten. De tweede ochtend moesten we vroeg op voor de jeepsafari. Deze zou 2 uur moeten duren maar we moesten helaas terug vanwege een defect aan de jeep. Het eerste uur zaten we met zn vieren op het dak van de jeep terwijl deze door het park reed. Ondanks de kou in de vroege morgen, het feit dat we nauwelijks beesten zagen en we verkeerd reden hebben we heel veel lol gehad. De overige tijd in het park spendeerden we aan het zwembad bij het restaurant, genietend van het mooie uitzicht over het park. Al met al dus twee heerlijke dagen. Maar helaas komt aan alles een eind en zo ook aan ons uitstapje. Zondagochtend vertrok de bus weer terug naar Tamale en wel om 04.00 uur 's ochtends. Moe maar voldaan kwamen we zondagmiddag weer ''thuis'' in Walewale en toen was er ''time to take a rest''.

Om in de sfeer van reizen te blijven vertel ik meteen over dit weekend. Het was namelijk weer tijd voor een uitstapje. Deze keer van zaterdag tot en met dinsdag, naar Techiman. Het reisgenootschap bestond deze keer nog maar uit 3 personen (Johanna, Isabella en ik) omdat Hilde helaas vorige week weer naar huis moest. (Hilde als je dit leest, ik heb genoten van onze tijd samen!) Maargoed we vertrokken op zaterdagochtend naar Tamale en namen van daaruit een tro-tro naar Techiman. Ik moet zeggen het is niet de meest comfortabele 4 uur durende reis als je zulke lange benen hebt. We verbleven in een hotel in Techiman om van daaruit op zondag het Boabeng Fiema Monkey Sanctuary te bezoeken. Heel erg leuk om te zien al die aapjes. Zeker omdat we er niet veel zagen in Mole. Er was zelfs een monkey sanctuary waar ze begraven werden. Op maandag gingen we vanuit Techiman naar Tanoboase waar een hike we een hike konden doen naar de Tano Sacred Grove. We hebben gewandeld over rotsen en uitgekeken over bomen vol met fruit-vleermuizen. Wederom dus een heel geslaagd uitstapje. Maar helaas ook hieraan kwam een eind en zo komt het dat ik hier nu achter het internet zit in Tamale (we hebben gelukkig net de oncomfortabele 4 uur tro-tro doorstaan.) Straks reizen we weer naar Walewale om morgen weer op het weeshuis aanwezig te kunnen zijn.

Over het weeshuis gesproken, ik ben jullie trouwens nog een verklaring verschuldigd over het reisje van onze host-vader naar Accra. Hij was dus uitgenodigd door SYTO (student youth travel organisation) om naar Accra te komen. Zij hadden zijn weeshuis project uitgekozen om te helpen. Hij kwam twee dagen later dus terug met allemaal spullen voor het weeshuis, vooramelijk de ingredienten voor hun reguliere maaltijd maar ook kleding muskietennetten en cacaopoede + melk. Van dit laatste zijn we onlangs begonnen de kinderen een soort ontbijt te geven van een beker chocolademelk met een creamcracker, die ook deel uitmaakten van het pakket. En omdat we nu 2 mooie houten kasten in het weeshuis hebben staan konden we alle spullen daar mooi in opbergen. En er is nog meer goed nieuws! Johanna is nu bezig de bouw van het nieuwe weeshuis voort te zetten. Er zijn alweer meer blokken gemaakt en er wordt al gegraven voor de fundering. De echte opbouw kan binnenkort dus hopelijk echt gaan beginnen.

Tot slot wil ik jullie nog even informeren over mijn nieuwe project. Aankomende maandag neem ik de bus naar Kumasi om dinsdag op mijn nieuwe project in Offinso te kunnen beginnen. Ik zal gaan helpen in het Kings & Queens Care Center. Dit is een soort opvang met 10 kinderen met een beperking. Hopelijk kan ik daar wat extra betekenen. Ik heb er in elk geval heel erg veel zin in, al zal ik de kinderen in het weeshuis wel gaan missen.

Binnenkort zal er dus een blog verschijnen over alle nieuwe ervaringen daar. Ik zou zeggen lezen dus!